Tom, like the medieval Tom O’Bedlam, can’t decipher the meaning of the images plaguing his mind. Much like the wondering and mad Tom of the medieval ballad, the Tom O’Bedlam of 2103 doesn’t know what to make of the images that keep cluttering his mind. To preserve the last shred of his sanity and keep these never-ending wonders a secret, he feigns insanity. But then a probe that has traveled over four light years away transmits the very pictures that have been haunting Tom’s dreams. In this post-industrial world on the verge of a total collapse, Tom has become humanity’s spokesperson to the distant planet that may be his world’s salvation.

En el año 2103, Tom O’Bedlam, una especie de anormal que constantemente tiene visiones de otros mundos de belleza y exotismo sin límite, sobrevive junto a una banda de merodeadores en un mundo post industrial y tecnológico. Nadie sabe que la «locura» de Tom es el método para hacer frente a los extraordinarios poderes que posee, poderes que le permiten enviar su mente a través de los inimaginables caminos del espacio, visitar otros mundos y retenerlos en su subconsciente. Cuando una sonda estelar lanzada a Próxima Centauri, a cuatro añoz-luz de la Tierra, transmite imágenes de vida, se descubre el mismo mundo verde de la imaginación de Tom, las mismas imágenes que ha estado transmitiendo telepáticamente a los otros. A veces amenazantes, a veces increíbles, los mundos distantes que se comunican con Tom son revelados finalmente, y Tom O’Bedlam se convierte en su instrumento y su representante en la Tierra.

Al di là del completo panorama di un mondo futuro, questo romanzo eccezionale ci invita a riflettere sulla definizione dell’uomo e dell’intelligenza e ci mostra una ricerca di comunicazione che è già di per sé profondamente religiosa. È l’anno 2218. In questa società di viaggi istantanei e di uomini artificiali — gli “androidi” — comincia a sorgere sulla tundra artica la torre di Simeon Krug: un titanico trasmettitore, destinato a rispondere ai segnali provenienti dallo spazio. Krug è dominato dall’ansia di parlare con le stelle, ma non si accorge che intorno a lui sta per scoppiare una crisi: senza saperlo, egli è diventato una figura divina, e ora le sue responsabilità sono quelle di un dio.Krug è stato deificato dagli androidi che egli stesso progetta e costruisce, e tra gli androidi primeggia l’“alfa” Thor Guardiano, braccio destro di Krug ed esponente di un movimento segreto basato sulla fede che Krug libererà gli androidi dalla schiavitù. Così, mentre la torre continua a innalzarsi emblematicamente, la tempesta sociale e personale s’addensa intorno ai protagonisti, fino a raggiungere un vertice narrativo e drammatico raramente toccato dalla fantascienza.

Simeon Krug has a vision — and the vast wealth necessary to turn dream into reality. What he wishes is to communicate with the stars, to answer signals from deep space. The colossal tower he’s constructing for this purpose soars above the Arctic tundra, and the seemingly perfect androids building it view Krug as their god. But, Krug is only flesh-and-blood, and when his androids discover the truth, their anger knows no bounds... and it threatens much more than the tower.Nominated for Nebula Award for Best Novel in 1970.Nominated for Hugo and Locus Award in 1971.

Manipool … een oude planeet waar onbegrijpelijke wezens wonen die de beschaving reeds lang ontgroeid zijn. Het lot van twee zwaar beproefde mensen is innig verweven met Manipool. De een: Lona Kelvin, zeventien, moeder van honderd kinderen, maagd. Al haar kinderen zijn haar afgenomen. De ander: een ruimtevaarder die ver in de kosmos door de weerzinwekkende wezens van Manipool bij wijze van experiment is gedemonteerd, en vervolgens weer in elkaar gezet, maar niet zoals het hoort. Evenals de maagd Lona schuwt hij de buitenwereld, want iedere confrontatie met anderen ontaardt in doffe verschrikking. De derde pool van de driehoek is een steenrijke aasgier die letterlijk van het lijden van anderen leeft. Als een onverzadelijke spons zuigt hij hun pijn, vrees, haat en angst op en smult ervan. Hij verschaft wreed amusement aan het verwende publiek.In zijn verdorven brein rijpt het misselijke idee deze twee door het nootlot bezochte mensen samen te brengen, zodat hij zich kan verlustigen aan de conflicten die dit moet oproepen. Wreed is zijn manier om hen uit hun tent te lokken. Maar ze zwichten voor zijn mooie beloften — gelaten en zonder veel hoop. Hij zal hun enige wens vervullen. In ruil moeten zij samen een tocht maken langs de zondige vermaaksoorden van het zonnestelsel, van vroeg tot laat gadegeslagen door de camera. Liefde zullen ze voor elkaar niet voelen. Dat is ook niet de bedoeling. Pijn moeten ze lijden, elkaar haten, want daar leeft en geniet Duncan Chalk van, dat schotelt hij zijn op wellustig vertier beluste publiek voor. Zijn listige intrige schijnt een dramatisch succes te worden: hij geniet aanvankelijk met volle teugen. Maar hij misrekent zich op een verschrikkelijke manier — zijn slachtoffers reageren anders dan hij zich voorstelt, ze keren zich tegen hem … en tenslotte wordt ieder van de drie op gepaste wijze van zijn zorgen verlost. Een gaaf stuk science fiction van zeldzame klasse.

Auf der Wasserwelt Hydros leben seit Generationen Siedler von der Erde friedlich nebeneinander mit den amphibischen Eingeborenen des Planeten. Als eines Tages ein Fischer ein paar von den intelligenten Fischen im Meer tötet, haben die Menschen ihr Siedlungsrecht verwirkt. Sie müssen ihre kleinen schwimmenden Inseln, die ihnen längst zur Heimat geworden sind, verlassen und sind gezwungen, ein geheimnisvolles dunkles Land zu sucher, das vielleicht nur in den Sagen existiert.

Die Erde ist tabu!Die außerirdischen Beobachter wissen es, doch sie brechen das kosmische Gesetz, um ihr Leben zu retten. Sie landen auf dem verbotenen Planeten:Vorneen — ein junger Mann, der jedem weiblichen Wesen den Kopf zu verdrehen versteht,Glair — eine Frau von berückender Schönheit,und Mirtin — ein unscheinbarer Mann mit großem Einfühlungsvermögen.Die Fremden finden Hilfe auf Terra — doch nur drei Erdenbewohner sollen die Wahrheit über die Beobachter erfahren — jene fremden Wesen aus Weltraumfernen.

Duncan Chalk est à la tête d’une entreprise de divertissements florissante, les plus grands sites touristiques lui appartiennent, et il a la particularité de se nourrir des émotions et des souffrances d’autrui. Afin d’assouvir ses appétits et ceux d’un public toujours plus avide d’images-chocs, il met sous les feux des projecteurs deux êtres brisés, deux monstres que tout sépare : Lona Kelvin, une adolescente de dix-sept ans à qui on a prélevé des centaines d’ovules, jeune vierge mère de cent enfants ; Minner Burris, astronaute remodelé, reconstruit de la tête aux pieds par d’impitoyables extraterrestres. De leur rencontre va naître une histoire riche en émotions, à même de satisfaire les besoins des gens normaux, monstres assoiffés de sensations fortes. Ode à la tolérance, critique acerbe de la société du spectacle, histoire d’amour improbable… Avec Un jeu cruel, grand roman de science-fiction, Robert Silverberg fait preuve, une fois de plus, de son immense talent.

Una superstrada. Una macchina. E dollari per le vacanze. Quattro studenti universitari attraversano diagonalmente l’America, fino al deserto dell’Arizona. La scarrozzata è anche una fuga dal rock, dalla droga, dall’astrologia... Qualcosa di molto più eccitante aspetta i quattro boys: un miraggio di immortalità che il Libro dei Teschi, un antico manoscritto casualmente ritrovato, offre a chi accetta i Diciotto Misteri dell’Iniziazione. Purtroppo, la vita eterna non sarà elargita a tutti: due ragazzi dovranno morire affinche gli altri vivano. I primi dubbi: esiste davvero, laggiù nel deserto, la casa dell’eterna giovinezza?... All’avventura esoterica, oggi molto attuale nei "colleges", si ispira «Vacanze nel deserto», un eccezionale romanzo "fantastico" che appaga il nostro bisogno di mistero: con questo libro Silverberg dà una risposta nuova, abbagliante e terribile.

Sul brulicante formicaio che è divenuta la Terra dopo il 2000, poco alla volta si impone una forma di religiosità che trae le sue basi dottrinali dalla scienza. È la religione di Noel Vorst, sono gli adoratori del Fuoco Blu dell’elettrone, sono le tonache azzurre dei monaci che manipolano i segreti dell’atomo. È una religione, quella di Vorst, il cui scopo finale è quello dell’immortalità… fisica! Ma in un mondo sovrappopolato l’immortalità fisica non è forse un controsenso? Ecco dunque la necessità di emigrare su altri mondi, mondi extrasolari. Ecco formarsi nello stesso tempo lo scisma degli Armonicisti di David Lazarus, che si oppone alla “chiesa” centrale fondando un ordine a parte... Che significato ha tutto ciò nel vasto gioco planetario nel cui centro è l’ultracentenario Noel Vorst e la cui posta finale sono le stelle?

Peter Conroy had been born in deep space and the starship was the only home he knew. It was a good reason why he must fight for this—