From the internationally revered author of Links comes "a beautiful, hopeful novel about one woman's return to war-ravaged Mogadishu" (Time)Called "one of the most sophisticated voices in modern fiction" (The New York Review of Books), Nuruddin Farah is widely recognized as a literary genius. He proves it yet again with Knots, the story of a woman who returns to her roots and discovers much more than herself. Born in Somalia but raised in North America, Cambara flees a failed marriage by traveling to Mogadishu. And there, amid the devastation and brutality, she finds that her most unlikely ambitions begin to seem possible. Conjuring the unforgettable extremes of a fractured Muslim culture and the wayward Somali state through the eyes of a strong, compelling heroine, Knots is another Farah masterwork.

Spełniły się życzenia Dominiki – bohaterki Mężczyzny do towarzystwa. Żyje sobie szczęśliwie z Pedrem, wydała nawet powieść o ich wielkiej miłości. Z tego też powodu udziela wywiadu prestiżowemu pismu My Fair Lady i wzbudza niezdrowe zainteresowanie swoich uczniów. Spełnione uczucie miewa i wzloty i upadki, niemniej nic nie zapowiada katastrofy, toteż kiedy ta następuje, na Dominikę zwala się lawina pytań – ważnych, mniej ważnych i zgoła podstawowych.

O Nancy Carr, znanej prawniczce, kandydatce do fotela burmistrza Nowego Jorku, wiele mówiono i pisano: że jest powiązana z mafią, że korumpuje, że ręce ma splamione krwią i na jej polecenie giną ludzie. Konkretnych informacji jednak czy dowodów nikt nie potrafił uzyskać, a niedługo przed wyborami mecenas Carr zniknęła i wszelki słuch o niej zaginął. Pięć lat później w klasztorze na Sycylii w stroju zakonnicy odnajduje ją amerykański dziennikarz…

Seksualizm był dla Kościoła problemem, z którym nie poradził sobie przez ponad 1500 lat, ani w znaczeniu teologicznym ani w codziennym życiu jego wielkich przedstawicieli. Był też tym problemem, który leżał u podstaw największego podziału chrześcijaństwa sprzed blisko pięciuset lat – choć nie pierwszego w jego dziejach.

Trzecia i ostatnia część sagi o Pawlaku i Kargulu.Tym razem Kargul i Pawlak wraz z wnuczką Anią odbywają daleką podróż- aż do Chicago. Jadą tam na zaproszenie brata Pawlaka, Johna. Niestety, na miejscu okazuje się, że Jaś niedawno zmarł. Nasi ulubieńcy dowiadują się także, że miał nieślubną córkę. Shirley… jest Mulatką. Ania szybko się z nią zaprzyjaźnia, natomiast jej dziadkowie długo nie mogą pozbyć się uprzedzeń… Znakomita komedia, młodym ludziom powinna przypaść do gustu najbardziej właśnie ta część trylogii o przesiedleńcach zza Buga.

Książka wprowadza czytelnika w brutalny świat nałogu – świat rządzący się swoimi prawami, gdzie ciało staje się towarem, za który można kupić upragnioną działkę – świat pozbawiony miłości i zrozumienia.

Džons FaulzsKolekcionārs1963No angļu valodas tulkoja: Signe Rirdance.1996Džons Faulzs (1926) nu jau kļuvis par angļu literatūras dzīvo klasiķi, un grūti izprotams, kālab viņam vēl nav Nobela prēmija. Latviešu valodā savulaik izdota Faulza grāmata Melnkoka tornis (Liesma, 1982); viena no pirmajām grāmatām, ko izdeva apgāds Jumava, bija Faulza romāns Franču leitnanta draudzene (1993).Kolekcionārs ir Faulza pirmais romāns, Anglijā publicēts 1963. gadā. Kolekcionāra sižets patiesi tiešā ceļā aizgūts no kriminālliteratūras. Romāna pamatā ir bezmaz klasiskais maniaka – šoreiz bez seksuālas piedevas – motīvs. Sižets īsumā: savu iedomu apsēstais maniaks, iedēvēts par Kalibanu, sagūsta kādu jaunkundzi, sauktu par Mirandu, iesloga viņu savā mājā īpaši šim nolūkam labiekārtotā pagrabā un tur viņu gūstā.Detektīvu cienītāji no tiesas var lasīt Kolekciionāru kā diezgan «maigu» un viscaur rūpīgi psiholoģiski pamatotu trilleri. Taču aizraujošais sižets zināmā mērā ir provokācija, un zem tā plānās virskārtiņas slēpjas itin pieklājīgi dziļumi. Romāns piedāvā visdažādākās interpretācijas. Daļu no Kiolekcionāra veido Kalibana piezīmes, daļu – Mirandas slepenā dienasgrāmata; tātad – vieni un tie paši notikumi aprakstīti un apcerēti, raugoties no pilnīgi atšķirīgiem skatpunktiem.

Książka "Koniec świata i Hard-boiled Wonderland" opublikowana została prawie dwadzieścia lat temu, w 1985 roku, co może oznaczać, że Japonia wcześniej niż Ameryka przejęła się ideą matriksa, zapewne dlatego, że silnie doświadczyła strachów społeczeństw wysoko stechnicyzowanych. Ktoś dobierze się do naszego mózgu, coś, dajmy na to elektryczna maszynka do mięsa czy telewizor, roztoczy kontrolę nad naszym życiem. W jednej z pierwszych scen książki Murakamiego bohater jedzie dźwiękoszczelną windą, gorączkowo zastanawiając się, gdzie ukryte są kamery.Hikikomori siedzą w kuchniachBohaterowie większości książek Harukiego Murakamiego rezygnują z intratnych posad, eleganckich mieszkań, luksusowych samochodów, a ich marzeniem jest, jak w przypadku bohatera "Końca świata…", żeby kupić sobie mały domek na wsi, pić piwo, słuchać Mozarta i uczyć się greki. Niestety, aby zarobić na domek, bohater "Końca świata…" pracuje w Systemie (i przetwarza w swoim bezbronnym, ale genialnym mózgu jakieś skomplikowane dane). Pracuje jednak niechętnie, jakby półgębkiem.Bohaterowie, których stworzył Murakami, przypominają dzisiejszych hikikomori – młodych Japończyków, którzy zamykają się w domach i latami z nich nie wychodzą. Jak alarmują psychologowie i socjolodzy, to coraz powszechniejszy w Japonii rodzaj depresji. Hikikomori zostają przez Murakamiego wywabieni z domów, bo muszą (o ironio losu!) ratować świat. Także bohater "Końca świata…" rad nie rad włazi do kanałów, zmaga się z podziemnymi stworami, przyjmuje dziwnych gości, którzy demolują mu mieszkanie – jest oczywiście Alicją w Krainie Czarów bezradną wobec wciąż strofujących ją istot. Za przewodnika po krainie "pod ziemią" (po zaświatach?) ma zaś dorosłą wersję "króliczka" – pulchną dziewczynę w różowym kostiumiku.Proza Murakami kipi tego typu absurdalnym humorem. Japoński pisarz zbiera jak odkurzacz literackie (i filmowe) tropy, figury stylistyczne, schematy fabularne – jest w prozie może kimś porównywalnym do Tarantino, ale przy tym ma coś z powagi czy ponuractwa Lyncha (tak jak on lubi eksponować motywy odsyłające do psychoanalizy: studnie, tunele). Murakami prowokuje porównania z filmem, ponieważ jego proza jest gęsta od obrazów. W tym sensie zmysłowa, a nie intelektualna.Silnie eksploatowany przez horrory klasy B motyw "stworów z podziemi, które porywają ludzi i żywią się trupami" u Murakamiego rozwija się ku mniej spektakularnej, ale może tym intensywniejszej grozie – ku skojarzeniom z pisarstwem najwybitniejszego nowelisty japońskiego Akutagawy Ryunosukego (twórcy m.in. opowiadania o Kappach – krainie wodników) i ku jego "Życiu pewnego szaleńca" – pełnej bólu opowieści o świecie, który rozsypuje się jak stłuczone lustro.Nawiązania do "Alicji w Krainie Czarów" w "Końcu świata…" można uznać jedynie za grę na planie fabuły albo wziąć za wskazówkę. "Alicja…" to analiza umysłu pogrążonego we śnie napisana przez matematyka. Abstrahując od operacji logicznych, postawiony tam zostaje egzystencjalny problem tożsamości. Czy ja to ja? Gdzie jest moja stopa? – pytała Alicja zagrożona roztopieniem się w… Śnie? Niebycie? Śmierci? I w istocie to sen i śmierć są tematem "Końca świata…" Harukiego Murakamiego.Schodzenie do bardoBohater żyje w dwóch nurtach. Murakami prowadzi narrację w ten sposób, że związki przyczyny i skutku między poszczególnymi etapami jego historii są zamazane. W nurcie dziennym dostaje jakieś zadania do wykonania, racjonalizuje rzeczywistość, próbuje panować nad sytuacją i złożyć świat w spójną całość. W nocnym "stanie przejścia" przebywa w mieście zasypanym śniegiem, za którego murami umierają jednorożce, a na peryferiach dogorywają cienie, które odłączono od ciał. Pracuje w bibliotece, gdzie z czaszek jednorożców wydobywa się i czyta sny (przypomina się tu i Poe, i Borges)."Koniec świata…" może być odczytany jako zapis wędrówki po bardo – buddyjskiej krainie zmarłych-żywych – które jest miejscem jakiegoś stanu pośredniego, gdzie umysł jeszcze żyje fantomami dni, kakofonią obrazów. "Dlaczego słońce wciąż świeci? Dlaczego ptaki wciąż śpiewają? Czyżby nie wiedziały, że świat się już skończył?" – czytamy w motcie książki.Murakami potrafi w prozie osiągnąć to, co rzadko się udaje – z obrazów opatrzonych, dźwięków osłuchanych i wyzutych z wszelkiego czaru, jak Sting puszczany w supermarketach, z fragmentów wydobytych z pamięci i uczuć tak odległych, jakby przytrafiły się komuś innemu – Murakami potrafi ułożyć historię, która jest jak dziecięca zabawa, wciagająca i jednak groźna, tajemnicza jak jednorożce, które są obecne, a przecież nigdy nie istniały.

Amelie Nothomb pisząca po francusku i czytana na całym świecie, również w tej książce porusza swój ulubiony temat, jakim jest penetracja ciemnych zakątków ludzkiej jaźni. Akcja powieści dzieje się na paryskim lotnisku i trwa niespełna dwie godziny. Do oczekującegona opóźniony samolot Jerome Angusta dosiada się obcy człowiek i nawiązuje z nim rozmowę. Natręt przedstawia się jako Textor Texel, po czym zaczyna opowiadać osobliwą, niemal fantastyczną historię własnego życia.

Późne, dojrzałe dzieło wielkiego pisarza stanowi kwintesencję jego poglądów na życie i sztukę. Dowodem na uniwersalność i doniosłość przesłania powieści jest uhonorowanie jej międzynarodową nagrodą Prix Formentor, najwyższym europejskim wyróżnieniem po Literackiej Nagrodzie Nobla.

Opowieść wchodząca w skład tzw. Trylogii Gdańskiej to losy dorastających chłopców wpisane w tło wojennych realiów miasta. Popularność, jaką zdobyła książka, spowodowała jej przeniesienie na ekran.

Gėlių gatvelėje yra mažutė krautuvėlė „Geri siūlai“, kurioje jau veikia ir mezgimo būrelis. Jos savininkei Lidijai tai svajonių išsipildymas, simbolizuojantis naują gyvenimą po sunkios ligos. Žaklina, išgyvenanti dėl atšalusių santykių su vyru ir nevykusios sūnaus santuokos, pirmoji užsirašo į mezgimo pamokas. Kerol trokšta kūdikio, vaikiška antklodėlė jai - būsimosios sėkmės ženklas. O akiplėša Aliksė mezga antklodę labdaros fondui - šitaip tikisi atidirbti teismo jai skirtas viešųjų darbų valandas.

Новелла о том как гадко оставлять родителей стариться и умирать в одиночестве.

Egils Lukjanskis Krievu leitnanta mīļākāKāda Iļģuciema iedzīvotāja - Eva Račinska - savā astoņdesmit otrajā dzimšanas dienā nonāk slimnīcā un sarunā ar ārsti atceras visu savu mūžu… Taču romāns nav tikai par Evu un krievu leitnantu…- Savu dzīvi varu izstāstīt vienā minūtē, vai vēl labāk - vienā, divos vārdos!-    Kas tas ir par vārdu? - ārste klusi jautāja.-    Mīlestība, - slimniece tikpat klusi atbildēja.-    Mīlestība un kaislība - skaista un nolādēta…""…Vēlāk daudzi nikni pārmeta un asi nosodīja manu mīlestību uz šo krievu lidotāju, bet vai esmu vainīga, ja ne mana sirds, ne dvēsele, ne prāts nekādu naidu nepazina? Nekad! Aizdedzināju mazu sveces galiņu, skatījos vārgajā liesmiņā un atcerējos visu, kas ar mani un man tuvajiem cilvēkiem bija noticis, tā arī līdz šodienai nesaprazdama, kāpēc tam visam tā vajadzēja notikt? Un kāpēc man pret Aleksandru Romanovu pēkšņi un vētraini radās tik spēcīga mīlestība, ka tā nav vēl apdzisusi pat šodien - astoņdesmit divu gadu vecumā? Kāpēc viena no divām mana mūža lielajām mīlev jm radās tieši pret viņu?…"LATA ROMĀNS 7 (37) Abonēšanas indekss 2150© E. Lukjanskis,Krievu leitnanta mīļākā © A. Stankevičs, ilustrācijas "Lauku Avīze", 2002Noskannējis grāmatu un FB2 failu izveidojis Imants Ločmelis

A collection of storiesWhen Haitians tell a story, they say "Krik?" and the eager listeners answer "Krak!" In Krik? Krak! In her second novel, Edwidge Danticat establishes herself as the latest heir to that narrative tradition with nine stories that encompass both the cruelties and the high ideals of Haitian life. They tell of women who continue loving behind prison walls and in the face of unfathomable loss; of a people who resist the brutality of their rulers through the powers of imagination. The result is a collection that outrages, saddens, and transports the reader with its sheer beauty.

Nikos KazantzakisKristus pēdējais kārdinājumsRomāns «Kristus pēdējais kārdinājums» ir nopietns mē­ģinājums attēlot Kristus būtību, rādot to kā dzīvu cilvēku, kas atbrīvots no tās tumsonības, viltojumiem un trivialitātēm, ar kurām šo personību apveltījušas kā baznīcas, tā priesteri. Diezin vai vēl kāds cits literārs darbs šo kristīgo mītu tik pamatīgi atbrīvo no visām baznīcas formalitātēm kā šis. Te Nācaretes galdnieks atklāts tādā veidolā, kādā to, iespējams, varētu būt pazinuši vissenākie kristieši.Pēc «Kristus pēdējā kārdinājuma» publicēšanas grieķu pareizticīgā baznīca pret autoru ieņēma ļoti negatīvu nostāju un pat liedza viņu apglabāt svētītā zemē. Tādēļ grāmatas autora mirstīgās atliekas atdusas viņa dzimtās Heraklionas pilsētas mūrī. Savukārt Vatikāns «Kristus pēdējo kārdinājumu» ievietoja aizliegto grāmatu sarakstā.Nikos Kazantzakis deviņas reizes ticis nominēts Nobela prēmijai, viņš to neieguva arī 1957. gadā, kad balsojumā no cita pretendenta Alberta Kamī atpalika tikai par vienu balsi.1955, 2008Teksts latviešu valodā Pēteris Bolšaitis Literārais redaktors Dens DimiņšLiterārā konsultante un korektore Silvija Līce Māksliniece Daiga BrinkmaneNoskanējis grāmatu un failu izveidojis Imants Ločmelis imantslochmelis@inbox.lvAttēli no Pētera Bolšaiša privātkolekcijas izdota apgādā SIA VESTA-LK, sērijā Laika grāmata Iespiesta Jelgavas tipogrāfijā© Izdevums latviešu valodā SIA Vesta-LK, 2016 © Izdevums latviešu valodā Pēteris Bolšaitis, 2016 © Mākslinieciskais noformējums Daiga Brinkmane, 2016