fb2
Parts of this book were published as separate short stories in The Magazine of Fantasy and Science Fiction:
“Time Patrol” May 1955;
“Delenda est” Dec 1955;
“Brave To Be A King” Aug 1959;
“The Only Game in Town” Jan 1960;
“Gibraltar Falls” Oct 1975.
Guardians of Time collection was first published in Oct 1962; “Gibraltar Falls” was added to it in Oct 1981 edition.
Vincitore dei premi Hugo e Nebula per il miglior romanzo breve (Novella) in 1982.
Il tempo: un futuro lontanissimo, quando la stessa fantascienza sarà divenuta leggenda di ere remote. II luogo: lo spazio intergalattico, dove si prepara la più feroce guerra dell’universo.
I motivi: l’Impero Terrestre, colonialista ed espansionista, non sopporta la vicinanza del Dominio di Ythri, una federazione di mondi con un sistema sociale molto prossimo all’anarchia. Gli Ythrani, antichissimo popolo di uomini-uccello la cui storia si è già intrecciata in passato con quella umana, non hanno la forza militare necessaria a respingere l’invasione terrestre, e devono arrendersi ben presto. Tutto fa credere che per la civiltà di Ythri sia la fine, ma c’è un mondo, un solo pianeta che è capace di tenere in scacco l’immensa flotta Imperiale. E’ il mondo di Avalon, l’unico nella galassia dove umani e Ythrani convivono in perfetta armonia. La loro civiltà «mista» darà una lezione di storia (e di tattica militare, se è per questo) che difficilmente i pianeti dello spazio potranno dimenticare.
Als kleine jongen al ontdekt Jack Havig dat hij slechts door het te willen vóor- en achteruit in de tijd kan reizen. Aanvankelijk gebruikt hij deze gave louter voor zijn plezier — zo gaat hij een tijdje samenwonen met een meisje in de tijd van Shakespeare. Als hij echter ouder wordt, bemerkt hij dat de ‘Oorlog des Oordeels’ de uitroeiing zal betekenen van vrijwel de gehele mensheid. Vanaf dat moment zet hij zich in om in die na-decatastrofe-periode de beschaving terug te brengen. Hij gaat daartoe op zoek naar mede-tijdreizigers die in de 21 e eeuw met hetzelfde doel een feodaal staatje hebben gesticht. Maar al reizend in de tijd merkt hij dat in het 13e eeuwse Constantinopel de medaille een keerzijde heeft…
Ook in ‘Komt tijd…’ (oorspronkelijke titel ‘There will be time’) verweeft Poul Anderson zijn grote historische en kulturele kennis in een fascinerend relaas. Daarin plaatst hij de lezer door de grote verscheidenheid van lokaties in ruimte en tijd telkens voor nieuwe verrassingen. Nochtans slaagt Anderson erin een hechte plot te bewaren, waarin vele kleurrijke karakters optreden. Poul Anderson wordt door een enorme schare lezers ons inziens terecht beschouwd als de ‘primus inter pares’. Daarvan levert ‘Komt tijd…’ opnieuw een overtuigend bewijs.
„Przez Obłoczne Błonia podskokami zbliżała się jakaś postać. Miała dwie ręce i dwie nogi, jednak jej stopy były chwytne, a całe ciało, aż po koniec ogona i szerokich skrzydeł, pokrywały pióra. Jej twarz na wpół ludzka, była niemal całkowicie wypełniona wielkimi oczyma…”
