Tej powieści Bułhakow poświęcił 12 lat życia. Zaczął ją pisać w 1928 r. ale po dwóch latach spalił rękopisy, uznając, że nie ma przed nim — jako pisarzem — przyszłości w Związku Sowieckim. Powrócił do pisania w 1931 r. Kończył książkę w strachu przed aresztowaniem, bo napisana przez niego na 60. urodziny Stalina roku sztuka „Batumi” nie spodobała się jubilatowi. Gniew dyktatora sprawił, że pisarz się rozchorował i przestał wychodzić z domu. Jego ostatnie dni opisała żona Jelena. Jej zapiski, po raz pierwszy publikowane w Polsce, dodajemy do tego wydania „Mistrza i Małgorzaty”.

Powieść ukazała się niemal 30 lat po śmierci pisarza — w okrojonej przez cenzurę formie — i stała się sensacją. Pierwsze polskie wydanie zniknęło z księgarń w ciągu jednego dnia. W obecnej, pełnej edycji zaznaczono miejsca w których ingerowała władza.

„Mistrz i Małgorzata” należy do kanonu powieści XX wieku. Trudno sobie bez niej wyobrazić współczesną kulturę. Zaś fraza „rękopisy nie płoną” weszła do języka potocznego — dziś wiemy, że słowo potrafi być nieśmiertelne, a wybitna twórczość przetrwa największe kataklizmy.

МАМИН, Дмитрий Наркисович, псевдоним — Д. Сибиряк (известен как Д. Н. Мамин-Сибиряк) [25.Х(6.XI).1852, Висимо-Шайтанский завод Верхотурского у. Пермской губ.- 2(15).XI.1912, Петербург] — прозаик, драматург. Родился в семье заводского священника. С 1866 по 1868 г. учился в Екатеринбургском духовном училище, а затем до 1872 г. в Пермской духовной семинарии. В 1872 г. М. едет в Петербург, где поступает на ветеринарное отделение Медико-хирургической академии. В поисках заработка он с 1874 г. становится репортером, поставляя в газеты отчеты о заседаниях научных обществ, В 1876 г., не кончив курса в академии, М. поступает на юридический факультет Петербургского университета, но через год из-за болезни вынужден вернуться на Урал, где он живет, по большей части в Екатеринбурге, до 1891 г., зарабатывая частными уроками и литературным трудом. В 1891 г. М. переезжает в Петербург. Здесь, а также в Царском Селе под Петербургом он прожил до самой смерти.

Nikolajs Gogolis

Pēterburgas stāsti

Ņevas prospekts. Deguns. Portrets. Šinelis. Ārprātīgā piezīmes.

Izdevniecība «Liesma» Rīga 1973

No krievu valodas tulkojušas Marija Šūmane un Anna Ozola-Sakse

Māksliniece Māra Rikmane

© Tulkojums latvieiu valodā, ilustrācijas, .Liesma-, 1978

Noskannējis grāmatu un FB2 failu izveidojis I.Ločmelis

Nikolajs Gogolis

PĒTERBURGAS STĀSTI

IZDEVNIECĪBA «LIESMA» RĪGA 1973

No krievu valodas tulkojušas Marija Sūmane un Anna Ozola-Sakse

Māksliniece Māra Rikmane

© Tulkojums latvieiu valodā, ilustrācijas, .Liesma-, 1978

Noskannējis grāmatu un FB2 failu izveidojis I.Ločmelis

Downloaded from z-lib.org

Dostoyevsky’s short stories show him to be equally adept at the short story as with the novel. Exploring many of the same themes as in his longer works, these small masterpieces move from the tender and romantic White Nights, an archetypal nineteenth-century morality tale of pathos and loss, to the famous Notes from the Underground, a story of guilt, ineffectiveness, and uncompromising cynicism, and the first major work of existential literature. Among Dostoyevsky’s prototypical characters is Yemelyan in The Honest Thief, whose tragedy turns on an inability to resist crime.